07-03-07

Eenzaamheid

Eenzaamheid

 

Ontelbare mensen kampen tegenwoordig met eenzaamheid.

Van de oude vrouw die enkel zichzelf als gesprekspartner heeft tot mensen die samenleven met anderen.

 

Niemand staat er vrij van.

 

Het is immers niet zo dat als je samenleeft met mensen, dat je daarom niet minder eenzaam bent dan de oude man of vrouw op de hoek van de straat waar niemand een woord tegen zegt.

 

Nee, je kan eenzaam zijn in de nabijheid van anderen.

 

Stel je voor dat je met mensen samenleeft die totaal niet snappen dat jij er van houdt om gezellig een boek te lezen, van tijd tot tijd kan genieten van muziek.

En dat jij dit niet kan doen, omdat de meest agressieve indringer constant aanwezig is, dat deze indringer steeds het woord heeft.

Dat, als je iets wil zeggen over hoe je dag geweest is, te horen krijgt: sssht, ik kijk naar tv.

 

Deze indringer, de tv, is volgens mij een van de grootste boosdoeners. Mensen vinden het tegenwoordig leuker om mee te leven met een fictieve familie, of stillen de honger naar hun voyeuristische drang door binnen te kijken in een huis, volgepropt met camera’s. Dan dat ze luisteren naar wat hun huisgenoten te zeggen hebben.

 

Samenleven met zulke mensen, dat is evengoed eenzaam zijn.

 

Hoe dichter de mensen op elkaar leven, hoe eenzamer.

 

Hoeveel mensen slaan nog een praatje met de buren?  Hoeveel mensen spreken nog iemand aan in een café, in de straat, in de supermarkt?

 

Doe je het wel, dan wordt je bekeken alsof je een of andere zonderling bent.

 

Loop je op straat, dan ben je een silhouet, een onbekende, een naamloze…

 

Waar is het verkeerd gegaan?

 

Is het omdat de mensen vroeger massaal naar de grote steden trokken om te werken, en geen tijd meer hadden voor een sociaal leven?

Is het omdat we gewoon geen interesse meer hebben in onze medemens?

Is het omdat we tv gewoon interessanter vinden dan een praatje te slaan met de buurman?

 

Ik herinner me een tijd, hier op de straat, dat de mensen ’s zomers met stoelen op het trottoirs kwamen zitten en gewoon praatten met elkaar.

 

Natuurlijk, dit gebruik stamt nog uit de naoorlogse periode, waarin niemand een tv had, en de enige vorm van tijdverdrijf praten was, of kaarten.

 

Met de uitvinding van de tv is dit gebruik een stille dood gestorven.

Mensen vinden het nu veel plezanter om naar hersenloos gezwets te kijken op tv.

 

Ik ijver ervoor om dit oude gebruik terug leven in te blazen. Bij goed weer, tv uit en stoelen op straat.

Zou het leven niet veel aangenamer zijn?

Ik ben geen absolute vijand van de tv, nee, van tijd tot tijd laat ik me ook verleiden om ernaar te kijken.

 

Maar ik laat hem mijn leven niet regelen.

 

Ik maak er bijvoorbeeld een punt van om de tv uit te zetten als ik bezoek krijg.

Het is één van mijn grootste ergernissen, als je ergens op bezoek gaat, en merkt dat de mensen meer naar dit kastje zitten te turen dan met hun gezelschap bezig te zijn.

 

Met alle luxe van tegenwoordig zijn we samen eenzamer dan vroeger.

 

 

16:43 Gepost door Aglaia in Mijn gedachtenkronkels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.